حسن پناهی

انقلاب ما انقلاب نور بود!

          آدمی گوید که از نور بود

                        حقیقتاَ او کور بود!

آرمان از گفتن این فتنه پروا کن

                     چرا عاقل زند حرفی

                                  از روی دانایی و نادانی!

                     آرمان خادمی

مدارا كن

بيا بنشين و با مردم مدارا كن

گره از كار اين افتادگان وا كن       مدارا كن

بترس از شعله هاي زير خاكستر

بيا انديشه اندوه فردا كن              مدارا كن

هزاران تاج سلطاني دوصد تخت سليماني

فلك بستاند از دست به آساني

كه اين تخت بلند جاه

نه بر شاهان ساماني وفا كرد و نه بر پرويز ساساني

كه اين رسم فلك باشد نه شاهنشاه بشناسد نه روحاني

مباد آن دو كه چنگيزي به پا خيزد

كشاند آشيانت را به ويراني

هماي از گفتن اين فتنه پروا كن

چرا عاقل كند كاري كه باز آراد پشيماني

                                                            هماي

مستي

 روزگاريست كه كس را به كسي ياري نيست

جز دل آزاري و نيرنگ و ريا كاري نيست

هر چه غم بود به دوش دل مردم شد بار

گويي يا قسمت ما غير گرانباري نيست

اي بسا آميه مسترميه خوش خفته  بقا

زان كه معيار دگر دانش و بيداري نيست

گمرهانند كه بازار طمع را سپاس

غافل از آن كه شرف چنس خريداري نيست

كاروان دست خوش رهزن بيگانه شده

يا صاحبا اين روش غافله سالاري نيست

مردم خطه فقر به جان آمدند

اين دگر صحبت بي ديني و دين داري نيست

طرحي از ساقر انديشه مبنديد مستي

كس در اين مي كده ها طالب هوشياري نيست

هماي