نوشتن را با باید او ودرود شروع میکنم
و با یاد او وسجود به پایان خواهم آورد
با یک قلمی که اواخر عمرش را میگذراند
و با نگاهی که سراسر شب چشم براه است
تا کسی تلنگوری به گوش او زند
و او را از خواب جهالت هوشیار سازد
و با مستانگی و عاشق پیشگی
به دنیای درون خود اعتماد کند
تا کام روا شود از دنیای
بیرون !